Rekonstrukcja rektaskopiczna: Holandia Naukowcy 3D Drukują i oceniają nowe metody tworzenia uszu

Holenderski zespół badawczy przedstawia swoje odkrycia w "Projekcie i produkcji hybrydowej formy hydrożelu alginowego / poli (ε-kaprolaktonu) do rekonstrukcji chrząstki aurowej. "W trudnym celu stworzenia trójwymiarowego implantu chrząstki drukowanej naukowcy ocenili, czy materiały do ​​bioprogramowania, które mieli na myśli, były rzeczywiście opłacalne, ponieważ pracowali nad stworzeniem rusztowań poli-ε-kaprolaktonowych (PCL), wykorzystując alginian jako nośnik komórkowy. Sukces takiej technologii może oznaczać ominięcie bardziej konwencjonalnych metod, które stanowią wyzwanie:

"Inżynieria tkankowa, w połączeniu z nowatorskimi strategiami biofabrycznymi, jest obiecującym rozwiązaniem w inżynierii implantów usznych z komórkami dawcy pochodzącymi od pacjenta. Te biowłókniste konstrukcje uszne mogą ostatecznie funkcjonować jako implanty specyficzne dla pacjenta do rekonstrukcji zdeformowanego małżowiny usznej "- stwierdzają badacze w swojej pracy.

Kluczem dla tych naukowców było znalezienie rusztowania wystarczająco mocnego, aby wytrzymać wzrost komórek, jak również wynikowej tkanki. Ten rodzaj nowego rusztowania musi być trwały, ale także porowaty i zdolny do łatwego rozkładu pod względem biodegradowalności. Bioink składający się z syntetycznego lub naturalnego hydrożelu może być użyty do drukowania komórek 3D, lub istnieje również możliwość wytworzenia rusztowań wsporczych, a następnie dodania mieszaniny komórka-hydrożel. Poli-ε-kaprolakton (PCL) jest materiałem z tworzywa sztucznego używanym z powodzeniem do tworzenia rusztowań wystarczająco mocnych do tego celu.

Stworzono rusztowania z różnicami w splocie:

Indywidualne oprogramowanie stworzone G -code i PCL klasy medycznej był drukowany w 3D na 3DDiscovery. Następnie formy zostały oczyszczone, wysterylizowane i uszczelnione. Naukowcy ocenili strukturę każdej próbki za pomocą mikroskopu, kamery cyfrowej i światła światłowodowego. Następnie ocenili żywotność komórek, po czym analiza biomechaniczna zbadała szkielety PCL i sam hydrożel alginatu.

Następnie stwierdzili, że rusztowania były żywe:

"Właściwości strukturalne drukowanego PCL 3D określono rusztowania, badając porowatość powierzchni i właściwości mechaniczne. Analiza makroskopowa rusztowań PCL wykazała dobrą jakość druku "- stwierdzili naukowcy. "Jednakże analiza mikroskopowa pojedynczych nici PCL wykazała pewne różnice w średnicy nici na niewielkiej odległości. Ponadto boczny widok rusztowania wykazywał dużą różnorodność szerokości porów. Ogólnie rzecz biorąc, im mniejsza szerokość porów, tym więcejdokładny szkielet drukowany w 3D. "

Ogólne wyniki zostały zbadane dalej, ponieważ badacze rozważali następujące kwestie:

Naukowcy twierdzą, że implant z chrząstką drukowaną 3D rzeczywiście ma typ właściwości mechanicznych wymagane do wytrzymania wyzwań podczas dojrzewania tkanek in vivo, a także naturalnego rdzenia zdolnego do tworzenia tkanki.

"Formę można łatwo wydrukować i zmontować, a konstrukcja ułatwia wstrzyknięcie dowolnego odpowiedniego hydrożel do tworzenia tkanek "- podsumowali naukowcy. "Podczas gdy wymagane są długoterminowe eksperymenty in vivo w celu przetestowania jego przedklinicznej możliwości zastosowania, praca zaprezentowana w tym badaniu zapewnia możliwą strategię wykorzystania biofabrykowanych konstruktów tkankowych w klinice."